De New York City Marathon – M’n droomrace

Ik mag mezelf nu officieel een ‘marathoner’ noemen. Hoe cool is dat?! Twee weken geleden voelde ik me overreden door een vrachtwagen. En een week later zat ik weer als de oude Loes achter m’n laptopje ;-). Het was een marathon waar ik van droomde, een uitdaging van heb ik jou daar en het kostte me een jaar om er naar toe te trainen en te leven. En nu blik ik graag even terug op deze dag. Gewoon, zodat ik alle details nooit meer kan vergeten, dat ik mensen er een klein beetje onderdeel van kan maken en natuurlijk om te inspireren, want ik gun iedereen zo’n ervaring!

1 dag voor de marathon – Huilend op de pasta party

Het is m’n tweede dag in NY en we hebben – op ons testrondje in Central Park na – echt een hele rustige dag gehad. Ik voelde me gefocust, een beetje gespannen maar ik genoot ook van de stad. We sluiten de dag af met een pasta party vanuit de officiële TCS NYC Marathon organisatie. En daar kwam het besef opeens keihard binnen. BAM. Ik brak. Daar sta ik dan, in NY. Samen met duizenden andere mensen met maar één doel. Een marathon lopen. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven maar het was overweldigend en intens. Deze droomrace kwam opeens zo dichtbij dat ik emotioneel brak. This is it. Ik ga het gewoon DOEN!

Mijn naam tussen de overige 40.000 deelnemers

M-Day – Vóór de start

Om 4:15 gaat de wekker. Wakker worden op M-day voelt eigenlijk hetzelfde als dat je met vakantie gaat en je het dus totaal niet erg vindt om je bed uit te gaan. Je gaat tenslotte is leuks doen. Zo werd ik ook wakker. M’n kleding, eten en drinken liggen al klaar en na een snelle douche maken we ons gereed voor een onvergetelijke dag. De adrenaline giert door m’n lijf, maar ik probeer te focussen. Ik heb last m’n voet en blijf onzeker over hoeveel impact dat gaat hebben tijdens de race.

5:45 We vertrekken met ons Holland Runner clubje in de bus richting het Marathon park. De chauffeur heeft een bijzondere rijstijl waardoor we grappen maakten of we de start van de marathon überhaupt wel zouden halen ;-).

Rond 6:30 komen we toch veilig aan op een immens terrein waar grote tenten en toiletten staan opgebouwd om de 40.000 (!!) mensen op te vangen die vandaag gaan lopen. Na de security check volg ik als een echt marathon groentje de rest van de groep en strijken we als een van de eersten neer onder één van de grote witte tenten. Het is bedoeling dat je je hier dus warm houdt tot de start. Al snel zie ik meerdere deelnemers lopen met een Dunkin Donuts muts en ga ik samen met Yvonne op jacht naar ook zo’n muts. Het houdt ons lekker bezig (en warm) en wie wordt er nou niet blij van Dunkin Donuts, right? Alle tenten zijn overigens in een half uur vol dus we boften echt met ons plekje. Je plast wat, je eet wat en je probeert rustig te blijven tot onze startwave van 11:00. Geduld hebben dus. Ik vond deze tijd overigens best snel gaan en het had ook wel iets. Je voelt de spanning, de energie en het is heerlijk om mensen te kijken. Hardlopers zijn gekke mensen :). Wel hadden we geluk met het weer want de zon scheen en de temperatuur was goed te doen.

NYC Marathon_Start

M-Day – Gaan met die banaan

Na een laatste keer plassen, wandelen we langzaam naar de start. Shit, wat een mensen! Het is zo freaky spannend allemaal. Maar ik had ook echt zo’n zin! Gaan met die banaan! We starten en ik zie meteen dat Harold en Yvonne sneller weg zijn, maar wil niet de valkuil in gaan om te snel te starten dus blijf echt m’n eigen tempo lopen. Ro zou de eerste 5 km bij me blijven en dan bepalen of hij zijn eigen tempo ging lopen of niet. Ik voel m’n voet en m’n blaas. Moet ik echt nu al plassen? Ik maak me meer zorgen om m’n voet en zie even het scenario voor me dat ik bij kilometer 6 al moet opgeven, maar gelukkig wordt de pijn minder zodra ik warm ben. Oké, en door!

NYC Marathon_1

Brug numero 1

Strijd op de vijf

Ik had ergens gelezen dat er plenty toiletten zouden zijn op de route, maar bij km 5 stonden de eerste 6 dixi’s pas langs de weg. Op 40.000 mensen zijn 6 dixi’s niet echt heel veel. Ik zag 8 minuten lang mensen voorbij rennen op het parcours terwijl ik stond te wachten om m’n blaas leeg te maken. ZUCHT! Ik dacht alleen maar; zonde, zonde, zonde van m’n tijd dit! Ik raakte in een lichte paniek. Straks loop ik echt helemaal achteraan en is er geen publiek om me er doorheen te trekken. Ik heb mezelf even streng toegesproken dat het me juist NIET om de tijd zou gaan. Ik zou lekker lopen, volle bak genieten en die finish -hoe dan ook – halen. Dat was m’n doel. Dus niet (meer) zeiken, gewoon gaan!

Ik loop lekker, voel de zon in m’n rug en geniet van alles om me heen. In Brooklyn juichen mensen alsof je al bijna bij de finish bent! Dit ben ik niet echt gewend, maar het geeft een kick! Met natuurlijk wel in m’n achterhoofd dat ik nog lang niet bij de finish ben. De continue afleiding op de route zorgt ervoor dat de miles voorbij vliegen! Ik ben ook blij dat Ro heeft besloten om de hele 42 kilometer samen met me te lopen. Dat voelt zo fijn! Het voelt iets minder alsof ik het alleen moet doen. Hij is in ieder geval ergens in de buurt (of op het toilet haha).

We zijn door Brooklyn via Queens de steile brug over naar Manhattan gelopen. Vanuit daar First Avenue op helemaal omhoog naar The Bronx. Daarna kwam Fifth Avenue met de final langs en door Central Park richting de finish. Sommige mensen kunnen precies terughalen hoe ze zich voelde op elk punt, maar dat heb ik minder ervaren. Ik voelde me de hele weg goed genoeg en heb me meer gefocust op de mensen langs de weg geloof ik ;-).

NYC Marathon_run-together

You got this

Ik heb gelachen, gejoeld en high fives gegeven alsof m’n leven er vanaf hing! Het publiek was te gek!! Ik keek m’n ogen uit naar alle motiverende borden en spandoeken langs de weg. Het waren er zoveel en ze waren zo leuk! Ik probeerde ze allemaal te onthouden, maar dat is achteraf niet helemaal gelukt. Hier vind je een aantal die wél zijn blijven hangen.

  • “Hit this sign for extra energy!” BAM! Klap erop en gaan. Het werkt echt.
  • “You got this!” Deze kwam zo vaak voorbij dat het een soort van mantra werd onderweg 😉
  • “Run! Trump is right behind you!”  Tja, glimlach van oor tot oor. En misschien ging ik ook wel echt harder lopen :).
  • “She believed she could, so she did” Ja! ik doe dit dit NU!
  • “Next goal! A Netflix marathon?” Yes please… Ik zag mezelf al heerlijk liggen op de bank.

NYC Marathon_quote

Keep running

Na omhoog komt meestal weer omlaag. Dacht ik. Maar in NY heb ik dat anders ervaren. Niet echt wereldschokkende – ik ga echt stuk- praktijken maar toch kan ik me alleen maar de ups herinneren en niet de verlichting van het naar beneden lopen. Ik weet wel dat ik richting het einde in Central Park hoopte dat dit écht het laatste stukje omhoog was want ik had echt geen idee meer wat me te wachten stond. Alles was uitgeschakeld. Ik dacht alleen maar “Blijven lopen Loes, blijven lopen. Je hebt hier voor getraind en je kan dit”. Overigens heb ik dat continue tegen mezelf gezegd tijdens de race. Keep running!

NYC marathon_keeprunning

 

Finish

Het gevoel naar de finish toe is nauwelijks te omschrijven maar ik ga een poging doen omdat ik dit stuk het meest intens vond. Na kilometer 37 wordt het menens. Ik dacht echt dat het mijn vijf langste kilometers ooit zouden worden. Ik voelde ook even een dip en zocht naar high fives in het publiek om me weer een boost te geven. Alsof ik mijn powersongs had aangezet, ontstond er een enorme kracht en zelfvertrouwen en had ik het gevoel dat ik zweefde. “This girl is on fire” en “I am a woman on a mission” spelen door mijn hoofd af en ik ga! Ik voel me enorm sterk, ik weet dat ik ga finishen en lach breed uit. Ik heb altijd gedacht dat ik huilend over de finish zou gaan, maar dat enorme emo moment is weg gebleven. Oké, een klein beetje ontroerd was ik wel, maar niet zo heftig als dat ik me had voorgesteld. Deze powerwoman had het geflikt!

NYC Marathon Finish

Asfalt en publiek

Als ik terugdenk aan de marathon dan viel het me mee. Ik heb echt goed gelopen. Ik ben niet stuk gegaan. Ik heb me geen moment afgevraagd waarom ik dit in Godsnaam aan het doen was. Ik heb pijn gehad, maar het lukte me ook om het weer uit te schakelen. Ik kon glimlachen, ik was niet buiten adem en genoot dus van alles langs de kant. Wat ik achteraf wel heb gemist is een deel van de omgeving. Ik kan me bijvoorbeeld niets meer herinneren van First Avenue, terwijl deze behoorlijk lang was. Ik zag alleen maar asfalt en publiek. Natuurlijk waren er wijken bruisender dan de ander. De moeilijke stukken lagen in de Joodse wijk en in de Bronx. Ik vond Brooklyn en Williamsburg het leukste en de final in Central Park natuurlijk.

Funny facts

  • Waar ik ook een race loop, ik kijk altijd naar de mensen langs de kant of ik toch niet stiekem een bekende van me zie staan. Zelfs in NY 😉
  • Ik zag een man een beetje gek lopen. Wat bleek, hij had het in zijn broek gedaan en ik was getuige van zijn bruine broek :P.
  • Ik had mijn naam op m’n startnummer geknutseld zodat iedereen me persoonlijk kon aanmoedigen, maar niet nagedacht dat Amerikanen MARLOES niet echt makkelijk kunnen uitspreken. Ik heb dus ook geen 1x mijn naam gehoord :(.
  • De spierpijn die ik achteraf voelde was het vreselijkste van de hele marathon. Alsof ik was overreden door een vrachtwagen. Mensen stonden zelfs voor me op in de Metro. Maar als ik zou gaan zitten, zou ik niet meer overeind komen. Ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen met me. Gelukkig was dat gevoel na 2 dagen totaal verdwenen.
  • De dag na de marathon liepen (nouja, strompelden) Ro en ik trots met onze medaille te shinen door NY. Dit is traditie en levert je zelfs dan nog joelende mensen op :).

New York, je was te gek! Bedankt voor deze bijzondere en onvergetelijke ervaring. De support om me heen vond ik ook echt waanzinnig! Mensen thuis, m’n hardloopvrienden, Facebook & Insta vrienden, familie en de lieve oppasmomentjes van iedereen tijdens mijn trainingen. Jullie rocken! En natuurlijk bof ik met Roderick. Het was mooi en bijzonder dat we na een jaar lang intensief trainen dit moment samen konden delen er ervaren. Awesome! Wil je een indruk krijgen van onze race samen? Dan moet je even Ro zijn vlog bekijken.

Een hele grote high five,

Marloes

NYC Marathon_memories

Thanks for the Energy

6 Comments

  1. Super Marloes, heel herkenbaar maar een veel provincialere experience meegemaakt in Amsterdam. Als ik nog niet overtuigd was om de NY marathon te doen, had jouw verhaal wel het laatste duwtje in de rug gegeven…….
    R

    • Cool he, Ronald? We did it! Staat er dit jaar nog een marathon op je lijstje of even rustig aan? Ik houd het denk ik bij de halve marathons dit jaar en volgend jaar maar wie weet ooit nog een provinciale experience ;-). (of Berlijn!)

    • Leuk Petra! Het was echt zo tof ook dat veel mensen ons volgden via de app. Loved the support :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *