Blunders als instructeur

thanks for the energy_instructor

Als instructeur heb je natuurlijk een voorbeeldfunctie, ben je een rolmodel. Als je je als instructeur 100% inzet, doen je deelnemers maar 50% mee dus je moet altijd met 200% voor een groep staan. Gelukkig zit het met mijn dosis energie wel goed en ook het motiveren van mensen gaat me goed af. Maar een instructeur is ook maar een mens en er gaat ook wel eens wat mis. Ik doe een klein boekje open ;-)…

Anja..uhh Annette?

Het is echt regel 1 dat je de mensen in je les bij naam kent. Als je een keer een les invalt, ligt het iets anders maar bij een vaste les of training verwacht ik van mezelf dat ik minstens 75% bij naam ken. Er zijn trucjes om dat onder de knie te krijgen, maar is ook gewoon een kwestie van je hoofd gebruiken. Maar… ik heb meerdere keren tijdens een les lekker mensen bij naam aangemoedigd en ze vol overtuiging en enthousiasme aangekeken… Alleen dus met de verkeerde naam. Daar kom je dan dus pas aan het einde van les (of in de kleedkamer) achter. Bij deze: sorry! #dom

Spring ding

De meeste (actieve) moeders moeten dit verhaal kunnen bevestigen. Springen; hoog springen, laag springen, naar voren springen, touwtje springen, trampoline springen. Het blijft een dingetje. Na een bevalling (of dat nou een maand of 3 jaar is) is je bekkenbodem spier totaal van slag en moet je deze keihard trainen om springoefeningen weer leuk te maken. Die van mij was best weer in goede staat toen ik een heren waterpolo team een Bootcamp training moest geven. Vol enthousiasme drilde ik ze een oneindige oefening met jumping jacks waarbij ikzelf niet kon achterblijven. Uhm ja, tot ik vol in mijn broek pieste en ik dus heel solidair de oefening inkortte omdat zij het zogenaamd niet meer trokken. Gelukkig was het een zwarte broek, donker buiten en hielp m’n nieuwe drill oefening voldoende als afleidingsmanoeuvre. Maar fuck, wat voelde ik me toen zwaar uit m’n element. Goodbye jumping jacks!

We zijn er bijna, echt! 

Bootcamp trainingen zijn echt waanzinnig in het duingebied in Meijendel. Ik heb wat vaste routes die ik afwissel, maar af en toe wil je ook weer iets nieuws proberen. Nou weet ik van mezelf dat mijn oriëntatie niet sterk ontwikkeld is, maar af en toe moet je gewoon doen, toch? Dus bereid ik m’n nieuwe route voor en zit het redelijk in m’n hoofd waar ik heen moet. En dan kom je op het punt dat je je afvraagt of het nou links of rechts was naar het einde? Ik heb het meerdere malen meegemaakt en veel om gelachen met mijn deelnemers. Tot een clubje nieuwe deelneemsters mij na een uur vroeg of we er al bijna waren en ik mezelf dat ook afvroeg… Vol geacteerde zelfvertrouwen kwamen we een kwartier later aan bij de parkeerplaats. Voor verdwalen kun je me dus ook inhuren!

Zong ik dat echt?

Als ik in de sportschool lesgeef, gebruik ik graag de muziek en lyrics om mensen te motiveren en stimuleren. En ja, ik zing ook wel eens een stukje mee. Gewoon korte stukjes, zodat mensen het net niet als vals ervaren. Maar, je moet dus wel de juiste tekst zingen. Ik zong iets over boobies terwijl het over groupies ging en zo zijn er vast nog meer voorbeelden, die ik me gelukkig niet meer kan herinneren. Het is trouwens ook leuk als je meedoet in een les om er op te letten bij jouw instructeur ;-). Gaat het uur ook zo voorbij.

En zo ben ik ook wel eens op m’n billen gevallen, heb ik wel eens mijn microfoon aan laten staan toen ik buiten de zaal was en iedereen m’n conversatie in de zaal mee kreeg en zo zijn er nog meer domme acties die niet rolmodel-waardig zijn. Maar hey, een perfecte instructeur is ook zo saai en zo heb je (en de mensen in je les) nog eens een leuk verhaal voor bij de borrel. WIN WIN dus.

Heb jij een gekke ervaring die je met me wilt (durft te) delen? Let me know!

High Five,

Marloes

Thanks for the Energy

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *